پدر حسابی کلافه شده بود و دائم به ساعتش نگاه میکرد؛ ساعت باریک و صفحه طلائی با بند چرم قهوه ای؛ که من همیشه نشانه  پدر بودنش می‌دانستم. انگاری هر آدمی‌که بچه داشت و ساعت بند چرمی‌نداشت   پـــدر  به حساب نمی‌آمد!.  صدای فرود آمدن آرام آرام  طوطی ها به گوشمان میرسید؛ پدر گهگاهی سرکی می‌کشید و باز با گذاشتن انگشت روی بینی به علامت سکوت؛ مرا که بی تاب شده بودم و در کمین که طناب سبد  را بکشم؛ به آرامش می‌طلبید.
بعد از چند لحظه آمد و رفت طوطی ها به زیر سبد و خوردن تخمه ها شروع شد؛ اما در تمامی‌لحظات  ” طوطی بزرگ ” از زیر سبد بیرون نمیرفت. پدر عصبانی شده بود و زیر لب با خودش حرف میزد: چرا این رفته اون زیر بست نشسته؟؟؟ بیا بیرون دیگه. برو بگذار جا برای جوونترها باز بشه؛ شاید دوتاشون را بگیریم…..
شور و شوق  اولیه؛ در دام انداختن طوطی ها؛ با گذشت زمان و نزدیک تر شدن لحظه بازگشت مادر؛ تبدیل به دلشوره و اضطرابی شده بود که هم در دل من و هم در چهره پدر دیده میشد.

دیگر در یک لحظه پدر حوصله اش سر رفت و با ورود یک طوطی جوان و ظریف اندام؛ پدر ناگهان طناب سبد را محکم کشید. با کشیده شدن طناب صدای جیغ طوطی ها و پرواز ناگهانی بقیه طوطی ها؛ وضع عجیب و غریبی در حیاط ایجاد کرد. و درست در همان لحظه صدای باز و بسته شدن در خانه هم به گوشمان خورد. پدر پله ها را؛ دوتایکی  به سمت بالا دوید و مادر  با شنیدن صدای جیغ و ناآرامی‌ طوطی ها؛ همانطور چادر مشکی به سر؛  از پله های داخل خانه پائین دوید. خواهر ها سراسیمه از صدای ناله و جیغ طوطی ها؛ نیمه خواب و بیدار؛ با کتاب داستان به دست و لیوان چایی هراسان بیرون دویدند.
من و پدر در یک لحظه با مادر به سبد رسیدیم. مادر تنها به سبــد ذول زده بود و حیران به آسمان و حیاط نگاه میکرد؛ در یک لحظه متوجه شدم حیاط پر از دمبها بلند و پرهای رنگی طوطی های ترسیده شده.
پدر حیران و مستاصل؛ با آرامش ساختگی گفت: سلام حاج خانم.
مادر حیران و نگران که سفت چادرش را چسبیده بود؛ تنها با سر  به سبد اشاره کرد. که یعنی چه خبر شده؟؟
پدر که دید اوضاع خیلی خراب شده؛ با حالت مژده گونه ای گفت: هیچی حاج خانم! زیارت قبول. راستی شکر پنیر آوردی؛ دخترم هوس کرد یک طوطی داشته باشه. حالا یک شکر پنیر بده؛ بدیم به طوطیش……!

با گفتن این حرف پدر؛ ناگهان سکوت عجیبی روی همه حیاط افتاد و همگی به سبد که قلمبه مانده بود نگاه کردیم. حالا دیگر خواهر ها هم متوجه ماجرا شده بودند. مادر طوری به آنها نگاه کرد که یعنی: باز من نبودم و شما حواستان جمع نبود؟؟
مادر به آرامی‌چادرش را زیر بقلش جمع کرد و پاکتهایی که به عنوان سوغاتی خریده بود همان جا روی زمین کنار پایش گذاشت. آرام و با احتیاط  کنار سبــد زانو زد. اول نگاهی به پـدر و بعد نگاهی به من انداخت. توی چشمانش ترس و قطرات اشک  برق میزد.
آهسته  طوری که اگر طوطی آن زیر افتاده آسیب نبیند؛ یواش یواش سبد را کنار کشید. من به کنجکاوی سرم را تا نزدیک زمین خم کرده بودم؛ وای خدای من یک طوطی آن زیر بود؛ یک طوطی رنگارنگ بزرگ  ؛ امــا درازکش؛ به پهلو خوابیده بود.  مادر به پدر نگاه میکرد؛ نگاهی صاف و مستقیم و همینجور سبد را نیمه بالا نگه داشته بود.پدر نگاهی به زیرسبد انداخت و با خنده گفت: نترس خانم!؛ زنده است خودشو به مردن زده. این طوطی ها عادتشونه. و بعد  آهسته دستش را برد زیر سبد و از پشت گردن و بالها او  را گرفت و بیرون آورد.
من از حالت نگاه مادر؛ فهمیدم.!!!!!!! در آن سن و سال فهمیـــدم؛ شــد آنچه نباید می‌شد.

مادر فقط به دستان پدر که انگار “مشتی پــر رنگی” در دست داشت نگاه می‌کرد. اطمینان داشتم؛ قلبم دارد از گلویم بیرون می‌پــرد. احساس کردم صورتم داغ شده. به پهنای صورتم اشک می‌ریختم؛ ولی  عجیب بود که صدای گریه خودم را نمی‌شنیدم. رنگ به روی پدرم نبود. پدر  آدم آرام و سر به راهی بود؛ کاری به کار دنیا نداشت.اهل مطالعه و شعر و آرامش.و عشق به این طوطی ها. رنگ به روی پدر نبود  تنها شرم و خجالت می‌دیدی و حســرت.
خواهرها دور ما دایره زده بودند؛ من و پدر و مادر دو زانو نشسته بودیم و چهار چشمی‌به طوطی نگاه میکردیم. تا پدر خواست طوطی را روی زمین بگذارد؛ مادر با مهربانی دو دستش را دراز کرد و طوطی روی دستان او گذاشته شد. حالا که درست می‌دیدمش از پشت پرده اشکها او را شناختم.   خودش بود؛ خود؛ خودش. ” طوطی بزرگـــه”.

مادر با احتیاط او را گرفت. او را روی یک دست نگه داشت و با دست دیگر شروع کرد به نوازش پرهای رنگی و بزرگش؛ کمی‌هم بالای سرش را نوازش کرد. آهسته منقارش را به سمت بالا گرفت و رها کرد. به آرامی‌دمبهای بلند و رنگی اش را نوازش کرد.اما انگار عروسکــی  از یک طوطی در دست گرفته باشد؛ عروسک هیچ حرکتی نمیکرد.
اینبار پدر با امیــد گفت: شاید خودشو به مردن زده باشه؟؟؟ با کمی‌مکث  و آرامتر؛ باز گفت: خداکنه خودشو به مردن زده باشه..